In de jaren vijftig is couture van Nederlandse bodem nog stevig in de greep van de strenge modemeesteres Parijs. Het namaken van Franse couturemodellen in licentie is zeer en vogue. Patroon, stofgebruik en uitvoering zijn hierbij zeer nauwlettend vastgelegd. Een Nederlandse kopie van een Dior-mantelpak is volledig geaccepteerd en staat voor superieure kwaliteit.

Meer eigenzinnige couturiers, pioniers als Max Heymans en Dick Holthaus, vinden in Parijs weliswaar hun inspiratie, maar zorgen voor een meer eigen koers van de Nederlandse mode. Zij gaan ontwerpen onder hun eigen naam.

Molenaars vroegste creaties ontkomen ook niet aan Franse ‘trends’. Al zijn de gebruikte stoffen, zoals gedessineerde katoen, maar ook effen wollen stoffen vaak oer-Nederlands, geproduceerd in eveneens oer-Nederlandse textielsteden als Enschede of Tilburg.